Negen jaar de trap op, zonder dat we het wisten

Het begon in augustus 2016, op een Heineken Afterwork borrel in Amsterdam. We kenden elkaar al, allebei opgegroeid in de omgeving van Amersfoort, en we vonden elkaar altijd wel interessant. Maar de vonk was daar nooit overgeslagen. Die avond wel: we werden als twee magneten naar elkaar toe getrokken en verloren elkaar de rest van de avond niet meer uit het oog.

Daarna deed Bart er, in Indy's woorden, veel te lang over om er ook echt werk van te maken. In februari 2017 sloeg de vonk alsnog definitief over, en op 3 mei 2017 kregen we een relatie. Onthoud die datum, die komt terug.

We waren zoveel bij elkaar dat onze huisgenoten er gek van werden. Twee maanden na het begin van de relatie hadden we het al over samenwonen, en begin oktober 2017 trokken we in ons eerste huisje in Amsterdam. We waren toen nog niet eens samen op vakantie geweest; die hebben we er nog gauw voor gepropt, de laatste week van september. Eerst samenwonen, dan pas vakantie. Zo zeker waren we.

En zo hadden we, vijf maanden na het begin van onze relatie, financiële verplichtingen met elkaar. Voordat we ook maar enig idee hadden hoe de ander over geld dacht.

De werkelijkheid van dat moment was scheef. Indy had een goede baan en verdiende goed. Bart zat in het laatste jaar van zijn studie en had het niet breed. Dat eerste jaar betaalde Indy vrijwel alles, en Bart had daar moeite mee. Hij wilde bijdragen en kon het nauwelijks.

De verhuizing dwong ons tot het gesprek dat we anders misschien nog jaren hadden uitgesteld. Er moesten meubels komen, er moest duidelijk zijn wat er binnenkwam en wat eruit kon. En we wisten allebei dat de verschillen groot waren, in inkomen en in spaargeld. Dus gingen we er bewust voor zitten, met een bubbeltje erbij.

De grootste verrassing van dat gesprek was geen getal. Het was de ontdekking dat we totaal verschillend naar geld keken, en dat dat rechtstreeks uit onze opvoeding kwam. Indy was van het veilige, van het sparen. Bart was van het uitgeven en van geld aan het werk zetten.

Datzelfde eerste jaar was er die zondagavond op de bank: Bart in zijn beleggingsapp, Indy die vroeg hoeveel hij zou verliezen als de beurs morgen zou klappen, en een antwoord dat haar deed kijken alsof hij zijn spaargeld op een paardenrace had gezet.

We begrepen toen al één ding goed: als we hier niet regelmatig over zouden praten, zouden we er eindeloos discussie over krijgen. Dat is, zonder dat we het zo noemden, de afspraak van trede 1 geweest.

Vanaf het samenwonen deden we iets wat achteraf verstandig was: een gezamenlijke rekening voor de gedeelde lasten, en allebei een eigen rekening ernaast. Maar eerlijk is eerlijk, binnen dat systeem deden we maar wat. De vaste lasten gingen 50/50, terwijl Indy daarnaast bijna alle uitjes en etentjes betaalde. Er zat geen structuur in en geen strategie achter.

In januari 2019 ging Bart fulltime aan het werk en werden de verhoudingen normaler. Maar ook toen bleef het hangen op af en toe wat, waarbij Indy meer deed. Zo hebben we jaren aangekabbeld.

Pas eind 2024, toen Bart inmiddels meer verdiende en Indy een dag minder werkte, zijn we echt gaan kijken naar verdeelsystemen en overgestapt op evenveel overhouden. Het werkte meteen. En het eerlijke verhaal is: dit had ons acht jaar eerder gekund. Dat is precies waarom de methode bestaat. Wat bij ons acht jaar duurde, kan een koppel met een pad in weken regelen.

Wat we wél steeds beter deden: overzicht maken en een plan hebben. Alleen al het volledig inzichtelijk maken van ons financiële plaatje zorgde ervoor dat we meer overhielden. Onnodige abonnementen gingen de deur uit, de lasten werden beter verdeeld, en wat overbleef konden we aan het werk zetten. In 2020 kochten we ons eerste huis, in Amersfoort, terug naar de regio waar we allebei vandaan komen.

Het ging ook mis, en die verhalen zijn minstens zoveel waard. We hadden niet scherp welke grote uitgaven eraan kwamen. Bart wisselde van werkgever en verloor zijn leaseauto, dus er moest ineens een auto gekocht worden. In 2022 kwam ons eerste kind, en ook daar hadden we niet alles voorzien. Vooruitkijken naar de levensgebeurtenissen die eraan komen, dat hebben we met vallen en opstaan geleerd.

En ernaast groeide iets. In 2019 namen we al een handvol podcastafleveringen op, omdat we voelden dat de manier waarop wij samen met geld omgingen vrij uniek was. We publiceerden ze nooit en raakten ze later zelfs kwijt. Tot we eind 2024 besloten het echt te doen: Honey, Let's Talk Money de Podcast, met als doel 52 afleveringen live. De website ging live in februari 2026, het e-book op 1 juni 2026. En nu is er de methode.

Ons eerste kind veranderde hoe we dachten. Tot dan toe dacht je bij doemscenario's vooral aan elkaar; ineens dacht je aan een kind. Bij het koophuis regelden we een overlijdensrisicoverzekering, zodat de ander in het huis zou kunnen blijven wonen. Toen ons tweede kind kwam voegden we er een toe, omdat we wilden dat de ander in het huis kan blijven wonen én er daarna een paar jaar zonder geldzorgen mee verder kan.

We lieten een testament opstellen. En op 3 mei 2025 trouwden we, in gemeenschap van goederen. Precies acht jaar na 3 mei 2017. Dat laatste is wat wij deden en geen aanbeveling; wat bij jullie past hangt van jullie eigen situatie af.

Niets daarvan kwam uit een cursus. Het kwam uit levensgebeurtenissen en uit ouder worden. Maar achteraf zien we: dit was trede 5, en we hadden hem sneller en completer kunnen nemen als iemand ons het pad had laten zien.

De grootste afstand die we hebben overbrugd, is die van de zondagavond op de bank. Van Indy's blik bij de beleggingsapp naar samen beleggen, met een plan.

Dat ging niet met één gesprek. Het ging met veel praten, veel laten zien en veel laten inzien. Dat geld op een spaarrekening minder waard wordt zonder dat het bedrag slinkt, dat was een eyeopener. De jaren van corona en oorlog, toen inflatie ineens veel hoger bleek te kunnen zijn dan de bekende twee procent, bevestigden het. En de andere kant: dat beleggen ook met een laag bedrag kan, dat je er ook weer uit kunt als het niet bevalt, dat brede spreiding het risico van één bedrijf wegneemt, en dat het ook gewoon leuk is.

We maakten ook onze dip. Toen we net begonnen zaten we vol op losse aandelen van bedrijven die we niet echt kenden. De les daarvan is niet dat je er op tijd uit komt, want daar kun je niet op rekenen. De les was dat we als een kip zonder kop bezig waren, terwijl wij allebei juist grip en controle willen. Sindsdien vullen we elkaar precies goed aan: Bart zoekt het risico iets meer op, Indy zet er de stabiliteit, de structuur en het plan tegenover. Samen zijn we een betere belegger dan ieder apart.

En toen was er die avond. Weer met een bubbeltje, net als bij dat allereerste gesprek in 2017.

We liepen die avond gewoon nog eens door ons eigen verhaal met geld. Van de borrel in 2016, de scheve start, het eerste gesprek, het overzicht, het systeem waar we acht jaar over deden, het huis, de kinderen, de verzekeringen, het trouwen, het beleggen. En ergens halverwege zagen we het allebei: dit was geen losse verzameling gebeurtenissen. Dit was een chronologisch pad. Bij ons was het vanzelf gegaan, met omwegen en vertraging, maar de volgorde klopte. Eerst het gesprek, dan het overzicht, dan het systeem, dan de ruimte, dan de bescherming, dan de groei, dan de vrijheid om zelf te bepalen.

Indy zag er als eerste de structuur in, een pad dat je kunt lopen. Bart, die de Baby Steps van Dave Ramsey kende, zag er de formule in: dit kun je overdragen. Zo werden het De Zeven Treden. Niet bedacht op een tekentafel, maar teruggevonden in ons eigen leven. Wij hebben er negen jaar over gedaan omdat niemand ons de trap liet zien. Dat is precies wat wij voor andere koppels willen zijn.

En al loop je maar een paar treden: het helpt al. Ieder koppel komt vroeg of laat met iedere trede in aanraking, of je er nu klaar voor bent of niet.

Wij hebben zo goed als alle treden gelopen en staan zelf op trede 7, in de fase van herijking. En de trap houdt niet op: er komen nieuwe levensgebeurtenissen aan die opnieuw om het gesprek vragen. Een kind dat naar school gaat, een bedrijf dat groeit, dromen over een groter huis en over een tweede huisje in Spanje. Dat is geen zwakte van de methode, dat is de methode: bij elke grote verandering loop je de treden opnieuw langs.

Waarom we dit delen? Omdat we aan alles voelen dat veel koppels weinig aandacht besteden aan hun financiën, of dat de een het wel doet en de ander niet. Terwijl je samen voortdurend in situaties terechtkomt waar geld en keuzes bij horen: samenwonen, vakantie, uit eten, trouwen, een huis, sparen, beleggen, dromen over later. Wij hebben zelf gemerkt hoe fijn het is om daar samen bij stil te staan en één overzicht te hebben. Het geeft zelfvertrouwen bij beslissingen, het brengt rust, het haalt de discussie eruit en het maakt van twee mensen één plan.

Het beeld dat alles samenvat: wij begonnen als twee mensen die totaal verschillend naar geld keken, op een bank, met een blik die boekdelen sprak. Negen jaar later zijn we een gezin dat een goede financiële basis heeft en ruimte creëert om vermogen op te bouwen, door precies het pad te volgen dat nu De Zeven Treden heet.