Beleggen op recordhoogte: kun je beter wachten op een dip?

De beurs staat op recordhoogte, en dan komt bijna vanzelf de twijfel. Moet je nu instappen, of kun je beter even wachten tot het weer zakt? Het voelt onlogisch om te kopen als alles al zo hoog staat. Straks koop je op de top, en dan komt die crash waar iedereen het over heeft.

Het is het spiegelbeeld van de onrust die je voelt bij rode cijfers. Bij een daling wil je iets doen om de pijn te stoppen, bij een record wil je iets doen om een fout te voorkomen. Beide gevoelens zijn menselijk, en beide verdienen een nuchter antwoord in plaats van een onderbuikreactie. In deze blog kijken we naar twee gedachten die bijna iedereen heeft als de koersen piekhoog staan.

Begin 2026 brak de AEX voor het eerst in zijn geschiedenis door de grens van 1000 punten. In de maanden daarna sneuvelde dat record meerdere keren opnieuw. Wat een uitzonderlijk hoogtepunt leek, was een paar weken later alweer achterhaald.

Dat is precies wat een recordstand zo verwarrend maakt. Als je terugkijkt in de tijd, zie je de koers vooral omhoog kruipen, met hier en daar een flinke dip. In 2020, tijdens de coronacrash, zakte de AEX naar zo'n 393 punten. Tijdens de kredietcrisis van 2009 stond hij zelfs rond de 195. Vanaf die punten gezien is elk later niveau ooit een record geweest. En toch bleek achteraf bijna elk van die "veel te hoge" momenten later een instapmoment dat goedkoper was dan waar we vandaag staan.

Een recordstand zegt dus vooral iets over het verleden. Over wat de beurs morgen, volgend jaar of over tien jaar doet, zegt hij weinig.

De meest gehoorde reactie op een recordstand is: ik wacht tot het zakt, dan stap ik in. Buy the dip, zoals dat online heet. Klinkt slim. Maar er zit een addertje onder.

Om echt van een dip te profiteren moet je twee dingen goed timen: het moment waarop je wacht, en het moment waarop je weer instapt. In de praktijk lukt dat vrijwel niemand consequent, ook professionals niet. En terwijl je wacht, staat je geld niets te doen.

Uit historisch onderzoek naar de Amerikaanse beurs komt een opvallend beeld. Wie sinds 1950 telkens juist op recordstanden instapte, haalde over perioden van vijf jaar een gemiddeld rendement dat maar iets lager lag dan wie op willekeurige momenten instapte. Het verschil kwam neer op ongeveer een procentpunt. Dat is niet niks als het om grote bedragen gaat, maar het is ook geen ramp. En het is de vraag of je dat verschil in de praktijk overhoudt, want je koopt zelden precies alleen op de absolute toppen. Zodra je gewoon periodiek koopt, kruip je vanzelf richting dat gemiddelde.

De bekende uitspraak vat het aardig samen: time in the market beats timing the market. Lang in de markt zitten levert historisch gezien meer op dan proberen het perfecte moment te vinden. Niet omdat timing nooit werkt, maar omdat consequent fout timen je meer kost dan je met een enkele geslaagde gok wint. Waarom die tijd in de markt zo zwaar weegt, komt door het samengestelde effect, dat we in een aparte blog uitgebreid uitleggen.

Een tweede gevoel: als iets op recordhoogte staat, is het duur. Dat is menselijk. We hebben het ook bij de woningmarkt. Vijf jaar geleden vonden veel mensen hun huis al te duur, en achteraf blijkt dat prijsniveau een koopje te zijn geweest.

Toch is er een belangrijk verschil tussen de prijs en de waardering. Een hoge koers betekent niet automatisch dat iets overgewaardeerd is. Als de beurs stijgt, weerspiegelt dat vaak dat de economie groeit, dat bedrijven meer waard worden en dat de welvaart als geheel toeneemt. Ook inflatie speelt mee: als geld in de loop van de tijd minder waard wordt, bewegen prijzen en koersen mee omhoog. Een recordstand kan dus prima passen bij wat er op dat moment in de economie gebeurt.

Dat betekent niet dat er nooit sprake is van overwaardering, of dat koersen niet fors kunnen dalen. Sommige sectoren, denk aan techbedrijven rond de opkomst van AI, kunnen stevige klappen krijgen als beleggers hun verwachtingen bijstellen. Bedrijven die die ontwikkeling juist goed benutten, worden op hun beurt meer waard. Maar de simpele redenering "hoog is duur, dus dit is een slecht moment" houdt geen stand als je iets verder inzoomt.

Deze vraag houdt veel mensen tegen: stel dat ik instap en het gaat een maand later hard omlaag. Dat kan gebeuren, en het is precies waarom het instapmoment minder bepalend is dan hoe je met een daling omgaat.

Twee dingen helpen daarbij. Ten eerste kun je overwegen om gespreid in te leggen in plaats van alles in één keer. Statistisch levert een bedrag in één keer inleggen vaak net iets meer op, maar periodiek inleggen voelt voor veel mensen rustiger: zakt de markt, dan koop je de maand erna simpelweg goedkoper bij. Ten tweede helpt het om vooraf, als de markt rustig is, met jezelf af te spreken wat je doet bij een daling. Dan hoef je die keuze niet te maken op het moment dat de emoties oplopen. Wat wel en niet verstandig is tijdens een koersdaling, hebben we in een apart artikel op een rij gezet.

Een recordstand voelt als een slecht instapmoment, maar als je naar de data en de logica kijkt, valt dat mee. Belangrijker dan het perfecte moment zijn drie dingen: dat je in de markt zit in plaats van hem te timen, dat je je risico spreidt, en dat je alleen belegt met geld dat je voor langere tijd kunt missen.

Dat is geen belofte dat de beurs blijft stijgen. Koersen kunnen dalen, soms fors, en je kunt een deel van je inleg verliezen. Wat wel houvast geeft, is dat je keuzes maakt die passen bij jouw situatie, doelen en gevoel, in plaats van bij de waan van de dag. Of je nu instapt op een record of niet: doe het bewust, en niet uit angst om iets te missen.